“Waltz for Debby” ของ Bill Evans Trio เป็นหนึ่งในอัลบั้มแจ๊สที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดตลอดกาล ปัจจุบันอัลบั้มนี้ได้ชื่อว่าเป็นตำนานของวงการไปแล้ว โดยเป็นการบันทึกเสียงแสดงสดที่คลับ Village Vanguard ในนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 1961 บรรยากาศในการบันทึกจะให้ความรู้สึกเหมือนเราไปนั่งอยู่ในคลับจริงๆ ทั้งเสียงแก้วกระทบกัน และเสียงคนคุยกันเบา ๆ รวมถึงสภาพ Ambience รายรอบ ซึ่งช่วยเพิ่มความสมจริงให้กับการรับฟังเป็นอย่างมาก
สมาชิกที่ร่วมเล่นในอัลบั้ม Waltz for Debby นี้ประกอบด้วย:
Bill Evans-เปียโน (หัวหน้าวง)
Scott LaFaro-ดับเบิลเบส
Paul Motian-กลอง
รายชื่อเพลงในอัลบั้ม
– My Foolish Heart (หนึ่งในเวอร์ชันที่ไพเราะ และนุ่มนวลที่สุด)
– Waltz for Debby
– Detour Ahead
– My Romance
– Some Other Time
– Milestones
ทั้งนี้ “Waltz for Debby” ได้บัญญัตินิยามใหม่ของ Piano Trio…โดยที่ทั่วไปวงทรีโอ (เปียโน, เบส, กลอง) มักให้เปียโนเล่นเป็นตัวเด่น และเครื่องดนตรีอื่นเป็นแค่ประกอบจังหวะ แต่อัลบั้มนี้ Bill Evans (เปียโน), Scott LaFaro (เบส) และ Paul Motian (กลอง) ได้สร้างการสื่อสารแบบ “Conversational” ที่ทุกเครื่องดนตรีมีความสำคัญเท่ากันและโต้ตอบกันอย่างอิสระ รายชื่อศิลปินทั้ง 3 ท่านนี้ได้ชื่อยอมรับกันว่า เป็น “ทริโอชุดคลาสสิก” ที่สุดของ Bill Evans เนื่องจากมีการโต้ตอบทางดนตรีที่ลื่นไหล และเท่าเทียมกันระหว่างเครื่องดนตรีทั้งสามชิ้น
“Waltz for Debby” ไม่ใช่แค่อัลบั้มแจ๊สธรรมดา แต่ได้รับการยกย่องว่าเป็น “จุดสูงสุดของวงประเภท Piano Trio” ในประวัติศาสตร์ดนตรีแจ๊สเลยทีเดียว ทั้งยังมีเรื่องราวที่ทำให้อัลบั้มนี้กลายเป็นตำนาน นอกเหนือจากการได้ชื่อว่า ปฏิวัติรูปแบบวงทรีโอ (The Trio Revolution) ซึ่งอัลบั้มนี้ Bill Evans ได้สร้างรูปแบบที่เรียกว่า “Simultaneous Improvisation” คือ
ทั้งสามคนโต้ตอบกันอย่างอิสระเหมือนการสนทนา (Conversation) ระหว่างกัน ซึ่งในอัลบั้มนี้เสียงเบสของ Scott LaFaro มีความพริ้วไหวเหมือนเสียงร้อง รวมถึงเสียงกลองของ Paul Motian ก็มีความละเอียดอ่อนเหมือนงานศิลปะ
การบันทึกเสียงสดที่คลับ Village Vanguard ในนิวยอร์กของอัลบั้มนี้สิ่งที่ทำให้มันพิเศษมากคือ บรรยากาศที่มีชีวิต (The Living Atmosphere) นำเสนอความ “จริง” ของเสียงที่รับฟัง เรา-ท่านจะได้ยินเสียงแก้วน้ำกระทบกัน เสียงคนคุยกันเบาๆ และเสียงบรรยากาศในคลับ ซึ่งวิศวกรเสียง (Dave Jones) บันทึกออกมาได้ดีมาก ๆ จนแผ่นนี้กลายเป็นแผ่นมาตรฐานที่ นักเล่นเครื่องเสียง (Audiophile) ทั่วโลกต้องมีไว้ทดสอบลำโพง
ทว่าเพียงแค่ 10 วันหลังจากบันทึกเสียงอัลบั้มนี้ ก็ได้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นกับ ‘Scott LaFaro’ มือเบสผู้มีความสามารถอัจฉริยะได้เสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ (ซึ่งขณะนั้นอายุเพียง 25 ปี) เหตุการณ์เศร้านี้ทำให้ Bill Evans เสียใจมากจนหยุดเล่นเปียโนไปนานหลายเดือน…ทำให้อัลบั้มนี้กลายเป็น “ผลงานชิ้นสุดท้าย” ของไลน์อัพที่ดีที่สุดในชีวิตของ Scott LaFaro และ Bill Evans Trio
ซึ่งนี่กลายเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้อัลบั้มเป็นที่จดจำของวงการแจ๊ส รวมกับอีกสิ่งหนึ่ง จึงยิ่งทำให้อัลบั้ม “Waltz for Debby” เป็นที่จดจำยิ่งขึ้นไปอีก ก็คือ บทเพลง “Waltz for Debby” เพลงเอกของอัลบั้ม ซึ่งเป็นไตเติ้ล แทร็คที่ Bill Evans ตั้งใจแต่งขึ้น เพื่อมอบให้ Debby หลานสาวตัวน้อยของเขา ท่วงทำนองจึงมีความอ่อนโยนและสดใสเหมือนเด็ก ได้กลายเป็นเพลงมาตรฐาน (Standard) ที่นักดนตรีแจ๊สทั่วโลกต้องเล่น…
* เกร็ดน่ารู้ : บันทึกการแสดงสดในวันนั้นถูกแบ่งออกเป็น 2 อัลบั้มหลักคือ Sunday at the Village Vanguard (เน้นโชว์ฝีมือเบสของ LaFaro) และ Waltz for Debby (เน้นความไพเราะและนุ่มนวล) ซึ่งทั้งคู่ได้รับคะแนนเต็ม 5 ดาวจากแทบทุกสำนักวิจารณ์
หากคุณหลงใหลในความละเมียดละไม การโต้ตอบระหว่างกันที่นุ่มนวลในบรรยากาศ “Conversational Jazz” แบบ Waltz for Debby โดยส่วนตัวขอแนะนำให้ลองหาอีก 3 อัลบั้มที่นักฟังเพลงแจ๊สและ Audiophile ทั่วโลกต่างยกย่องว่ามี “เคมี” ใกล้เคียงกันที่สุดมารับฟัง
– Bill Evans-Sunday at the Village Vanguard (1961)
นี่คือ “อัลบั้มคู่แฝด” ที่บันทึกเสียงในวันเดียวกัน (25 มิถุนายน 1961) ที่คลับเดียวกัน และใช้นักดนตรีชุดเดิมเป๊ะครับ
ซึ่งถ้าอัลบั้ม Waltz for Debby เน้นความหวานและนุ่มนวล อัลบั้ม Sunday at the Village Vanguard นี้จะเน้นโชว์ทักษะการโซโล่เบสที่เป็นตำนานของ Scott LaFaro มากขึ้น แต่ยังคงบรรยากาศการแสดงสดที่สมจริงเหมือนนั่งอยู่ในคลับ Village Vanguard เช่นเดิม
– The Oscar Peterson Trio-Night Train (1963)
หากว่า ชอบความชัดเจนของเปียโนทรีโอ (Piano, Bass, Drums) แต่อยากได้จังหวะที่ “สวิง” (Swing) และมีความสุขมากขึ้น อัลบั้ม Night Train นี้คือ คำตอบ…Oscar Peterson คือ มือเปียโนที่มีเทคนิคแพรวพราวที่สุดคนหนึ่ง อัลบั้มนี้เน้นความสะอาดสะอ้านของเสียงดนตรี และการประสานงานของวงทรีโอที่แน่นปึ้ก เป็นแผ่นมาตรฐานสำหรับทดสอบเครื่องเสียงแจ๊สได้อย่างดีเช่นกัน
– Paul Desmond-Glad To Be Unhappy (1965)
ถ้าคุณชอบความ “เย็น” ในแบบ Cool Jazz และเสียงที่นุ่มนวลเหมือนลมโชยของ Bill Evans อัลบั้มของมือแซกโซโฟน Paul Desmond ชุดนี้จะตอบโจทย์มากทีเดียว อัลบั้ม Glad To Be Unhappy มีความพิเศษตรงที่ใช้ Jim Hall มาเล่นกีตาร์แทนเปียโน ทำให้เสียงดนตรีมีมวลอากาศ (Airy) และละมุนหูมาก ให้ความรู้สึกคล้ายกับการฟัง Waltz for Debby ในเวอร์ชันที่มีแซกโซโฟนนำ
# สำหรับเวอร์ชันในรูป เป็นแผ่น UHQ CD (Ultimate High Quality CD) ที่ผลิตในประเทศญี่ปุ่น โดยสังกัด AudioNautes Recordings ของอิตาลี โดยเฉพาะในเวอร์ชัน UHQ CD นี้จะยิ่งถ่ายทอดรายละเอียดเสียงต่างๆ ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ยิ่งกว่าเวอร์ชัน CD ที่เคยได้ฟังมา…ด้วยจุดเด่นที่จัดทำแผ่น UHQ CD จาก Master Tape บันทึกเสียงอะนาลอกต้นฉบับ เพื่อให้คุณภาพเสียงใกล้เคียงต้นฉบับมากที่สุด และสามารถเล่นกับเครื่องเล่นซีดีทั่วไปได้
……………………………………………………
